Jak wyglądam, kiedy nikt nie patrzy – to pytanie rzadko zadajemy na głos. Na co dzień widzimy siebie oczami innych: w szkolnym korytarzu, w odbiciu szyb, na zdjęciach z telefonu. Dużo rzadziej patrzymy na siebie tak po prostu, wieczorem, w pokoju, kiedy drzwi są zamknięte, a nikt niczego od nas nie chce.
Są momenty, kiedy stoisz przed lustrem i masz wrażenie, że widzisz dwie osoby naraz: tę „do ludzi” i tę, która zostaje w środku, kiedy świat się wycisza. Ten tekst jest o tych chwilach.
Jak wyglądasz dla innych, a jak wyglądasz dla siebie
W ciągu dnia wszystko dzieje się szybko.
Szkoła, przystanek, sklep, powrót do domu. Przechodzisz obok tylu powierzchni, w których mógłbyś się przejrzeć – szyby, ekran telefonu, lustro w łazience. Zazwyczaj rzucasz tylko krótkie spojrzenie: czy włosy są okej, czy bluza leży normalnie, czy nie ma czegoś śmiesznego na twarzy.
Dla innych to wygląda tak:
- siedzisz prosto lub garbisz się przy ławce,
- nosisz określone ubrania,
- masz „swój” wyraz twarzy na korytarzu,
- robisz selfie w określony sposób.
To jest wersja „ja do świata”. Taka, którą znają nauczyciele, znajomi, rodzina.
Wieczorem, kiedy zamykasz drzwi do pokoju, zostajesz tylko ty i lustro. I dopiero wtedy zaczyna się prawdziwe pytanie: jak wyglądam, kiedy nikt nie patrzy?
Chwila w lustrze, której nikt nie widzi
Wyobraź sobie swój wieczór.
Światło w pokoju jest trochę przygaszone. Może stoi mała lampka na biurku, może świeci ekran komputera. Odkładasz telefon. Idziesz do łazienki albo stajesz przed lustrem w pokoju.
Patrzysz na siebie:
- bez wymuszonego uśmiechu,
- bez „miny do zdjęcia”,
- bez roli „ucznia”, „kumpla”, „dziecka”, „tego ogarniętego”.
Czasem pojawiają się myśli:
- „Serio tak wyglądam?”
- „Czy inni widzą to samo?”
- „Czy ktoś kiedyś zobaczy mnie takiego, jak wyglądam teraz – bez udawania?”
Może poprawiasz włosy. Może zakładasz swoją ulubioną, spraną bluzę, w której wychodzisz tylko do kuchni. Może siadasz po turecku na łóżku i myślisz, że tak jest ci najwygodniej, nawet jeśli w szkole nikt by cię w takiej pozycji nie zobaczył.
To są właśnie te drobne chwile, w których ciało jest bardziej twoje niż „do pokazywania”.
Rzeczy, których o twoim ciele nie widać na korytarzu
Kiedy mijasz kogoś na korytarzu, widzi tylko ułamek historii.
Nie widać, że:
- ramiona napinają ci się ze stresu, zanim wejdziesz do klasy,
- czasem wciągasz brzuch albo poprawiasz koszulkę, bo boisz się, że ktoś coś skomentuje,
- w domu chodzisz w zupełnie innych ubraniach niż te „do ludzi”,
- masz swoje ulubione miny tylko dla siebie – takie, których nigdy nie wrzucasz do sieci,
- czasem stajesz bokiem do lustra i długo się przyglądasz, próbując zdecydować, czy jest okej,
- są części ciała, które lubisz, ale nikomu o tym nie mówisz, bo głupio.
W szkole ludzie widzą:
- „tego wysokiego”,
- „tego chudego”,
- „tego w bluzie z kapturem”,
- „tego, co zawsze ma słuchawki”.
Ty wiesz, że za tym stoi ktoś, kto:
- czasem nie poznaje się na zdjęciach,
- czasem czuje się za duży, za mały, za szeroki, za wąski,
- czasem patrzy w lustro i myśli „mogło być gorzej”, a czasem „nie znoszę tego widoku”.
To wszystko jest bardziej normalne, niż się wydaje.
Jak wyglądasz, kiedy nikt niczego od ciebie nie oczekuje
Jest taki szczególny moment: późny wieczór, kiedy już nie musisz dla nikogo „wyglądać jakoś”.
Może wtedy:
- zakładasz dresy albo stare spodnie, w których chodzisz tylko po domu,
- zwiążesz włosy tak, jak nigdy nie związałbyś ich do szkoły,
- zdejmujesz soczewki albo makijaż i widzisz inną wersję siebie,
- siedzisz na podłodze, oparty o łóżko, i czujesz, że tak jest ci naprawdę wygodnie.
To jest moment, w którym możesz zobaczyć siebie bez roli.
Czasem właśnie wtedy pojawia się myśl:
„Ten człowiek w lustrze to ja. Nie wersja dla kogokolwiek. Po prostu ja.”
Może nie od razu to lubisz. Może dopiero się do tego przyzwyczajasz.
Ale dobrze jest zauważyć, że istnieje taki obraz „tylko dla ciebie”.
Małe gesty, które pomagają czuć się lepiej we własnej skórze
Nie chodzi o wielkie transformacje. Czasem najbardziej pomagają małe rzeczy, których nikt nie widzi.
To mogą być na przykład:
- ulubiona bluza albo koszulka, w której naprawdę czujesz się sobą, nawet jeśli jest stara i nie „instagramowa”,
- sposób, w jaki ustawiasz lampkę, żeby światło było łagodne, a nie jak w przymierzalni,
- kilka minut dziennie, kiedy patrzysz na siebie w lustro bez oceniania – tylko po to, żeby się przyzwyczaić do własnej twarzy,
- proste rozciąganie albo przeciągnięcie się po całym dniu, żeby rozluźnić ramiona i kark,
- zdjęcie zrobione tylko dla siebie, nie do wrzucenia – po to, żeby zobaczyć, jak naprawdę wyglądasz w ulubionej pozycji.
To nie są magiczne triki, które sprawią, że od jutra pokochasz swój wygląd.
Ale z czasem mogą sprawić, że przestaniesz traktować swoje ciało jak wroga.
Kiedy myślisz o swoim ciele tylko źle
Każdy ma gorsze dni.
Są takie chwile, kiedy wszystko w lustrze wydaje się nie takie, jak trzeba.
Problem zaczyna się wtedy, gdy:
- prawie codziennie myślisz o sobie tylko źle,
- unikasz luster, zdjęć, nawet kamerki na lekcjach online,
- porównujesz się non stop z innymi i zawsze wypadasz „gorzej”,
- zaczynasz nienawidzić swojego ciała tak mocno, że nie chcesz go nawet czuć.
Jeśli masz wrażenie, że to już ten etap, naprawdę nie musisz zostawać z tym sam.
Możesz:
- porozmawiać z kimś, komu ufasz – znajomym, rodzeństwem, dorosłą osobą,
- zgłosić się do psychologa (w szkole, poradni, online),
- skorzystać z telefonów zaufania i organizacji, które pomagają młodym osobom i młodzieży LGBT+ w Polsce.
W zakładce „Pomoc / Wsparcie” na tej stronie znajdziesz listę sprawdzonych miejsc, gdzie można poszukać wsparcia. To krok dla siebie, nie „robienie dramy”.
Nie musisz wyglądać idealnie, żeby zasługiwać na bycie ważnym
Może czasem masz wrażenie, że inni są „łatwiejsi do oglądania”: lepsza cera, inne włosy, lepsza postura, „ładniejsze” zdjęcia.
Ale prawda jest taka, że każdy ma swoje „gorsze kąty” i swoje myśli typu „nie lubię tego w sobie”. Tylko nie każdy o tym mówi.
Nie musisz wyglądać w określony sposób, żeby:
- mieć prawo do odpoczynku,
- zasługiwać na szacunek,
- mieć kogoś, kto będzie chciał z tobą spędzać czas,
- móc patrzeć w lustro bez nienawiści.
Twoje ciało nie jest reklamą.
Jest domem, w którym mieszkasz.
Może nie zawsze wszystko ci się w nim podoba.
Ale warto krok po kroku próbować traktować je mniej jak wroga, a bardziej jak coś, o co można zadbać – choćby tak, jak dbasz o swój pokój, kiedy w końcu znajduje się moment na ogarnięcie.
Nawet jeśli innym wydaje się, że „wyglądasz normalnie”, masz prawo czuć w środku dużo więcej.
I masz prawo szukać takich miejsc i ludzi, przy których nie będziesz musiał udawać, że twoje ciało jest kimś innym, niż jest naprawdę.
Uwaga! Ten tekst jest osobistą refleksją i formą wsparcia. Nie stanowi profesjonalnej porady psychologicznej, medycznej ani prawnej i nie zastępuje rozmowy z psychologiem, lekarzem, prawnikiem ani zaufaną osobą dorosłą. Jeśli od dłuższego czasu myślisz o swoim ciele wyłącznie źle, nic cię nie cieszy albo pojawiają się myśli o zrobieniu sobie krzywdy, poszukaj pomocy u wykwalifikowanych specjalistów lub w organizacjach wspierających młodzież i osoby LGBT+ w Polsce. Sprawdzone kontakty znajdziesz w zakładce „Pomoc / Wsparcie” na naszej stronie.
Dodaj komentarz
Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.