Rzeczy, których o mnie nie widać, często są ważniejsze niż to, co widzą inni na pierwszy rzut oka. Z zewnątrz możesz wyglądać jak ktoś, kto ma „wszystko ogarnięte”, ale w środku dzieje się dużo więcej – myśli, lęki, pytania i marzenia, o których nikt nie ma pojęcia.
Są dni, kiedy patrzysz w lustro i widzisz dokładnie to, co widzą inni: włosy, bluzę, trochę zmęczone oczy, uśmiech na szybko. Na korytarzu ktoś rzuca: „Ty to masz luz, u ciebie zawsze wszystko okej”. Kiwasz głową, bo tak jest najprościej.
A w środku myśl: „Gdybyś tylko wiedział, co mi chodzi po głowie…”
Każdy ma w sobie rzeczy, których o nim nie widać. Ten tekst jest właśnie o nich.
Z zewnątrz „spoko”, w środku coś zupełnie innego
Z zewnątrz to wygląda zwyczajnie.
Rano szkoła, znajomi, trochę śmiechu na przerwie, narzekanie na sprawdzian. Ktoś klepie po ramieniu: „Ty to się niczym nie przejmujesz” albo: „Ty to wszystko ogarniasz”.
A w środku może być zupełnie inaczej:
- napięty żołądek od stresu,
- myśli, których nikomu nie mówisz,
- pytania o siebie, na które sam nie znasz odpowiedzi,
- zmęczenie udawaniem, że jest „normalnie”.
Wracasz do domu, kładziesz telefon na biurko.
Dla świata to był kolejny zwykły dzień.
Dla ciebie – kolejny dzień z historią, której nikt do końca nie zna.
Rzeczy, których o mnie nie widać
Nie wiem, co dokładnie nosisz w środku, ale znam to uczucie, że jest we mnie o wiele więcej, niż inni widzą na pierwszy rzut oka.
To mogą być na przykład takie rzeczy:
- Nie widać, że zanim odczytam wiadomość, czasem muszę złapać oddech, bo boję się, co tam będzie.
- Nie widać, że gdy żartuję, często bardziej się chowam, niż naprawdę śmieję.
- Nie widać, że przewijam stare rozmowy i zastanawiam się, w którym momencie powiedziałem „za dużo”.
- Nie widać, że w głowie ćwiczę rozmowy, na które nigdy nie mam odwagi na żywo.
- Nie widać, że czasem boję się własnych uczuć, bo nie wiem, co one o mnie mówią.
- Nie widać, że wieczorem jestem wykończony, chociaż „nic wielkiego się nie stało”.
Na zewnątrz:
- obecny na lekcjach,
- uśmiechnięty w grupie,
- „ogarnięty”.
W środku – cały osobny świat.
Dlaczego tak rzadko o tym mówimy
Dlaczego zwykle mówimy „spoko”, nawet gdy wcale nie jest spoko?
Czasem dlatego, że:
- nie chce nam się wszystkiego tłumaczyć,
- boimy się, że ktoś powie „przesadzasz”,
- wydaje nam się, że inni mają gorzej,
- nie wiemy, od czego w ogóle zacząć.
Łatwiej jest wrzucić mema niż napisać: „Od jakiegoś czasu mam w środku taki bałagan, że sam już tego nie ogarniam”.
I to jest w pewnym sensie normalne.
Człowiek potrzebuje swojego kawałka prywatności. Nie musisz wszystkim pokazywać całego środka.
To, że nie mówisz wszystkiego, nie znaczy, że kłamiesz. To często zwykła ochrona siebie.
Małe momenty szczerości
Nie chodzi o wielkie wyznania.
Najważniejsze rzeczy często dzieją się w małych, cichych momentach.
To może być chwila, kiedy:
- zamiast napisać „luz”, odpowiadasz: „szczerze? ostatnio trochę ciężko”,
- mówisz znajomemu: „dziś nie mam siły na żarty, jestem padnięty”,
- pokazujesz komuś playlistę, rysunek, zdjęcie z miejsca, w którym naprawdę odpoczywasz,
- pierwszy raz mówisz: „to jest dla mnie ważne”, nawet jeśli dla innych to wygląda jak drobiazg.
To są drobne pęknięcia w tej zewnętrznej skorupie „wszystko okej”.
Przez takie pęknięcia czasem wpada odrobina świeżego powietrza.
Masz prawo decydować, ile pokazujesz
W tym wszystkim ważne jest jedno: to ty decydujesz, ile inni o tobie widzą.
Masz prawo:
- zatrzymać część rzeczy tylko dla siebie,
- potrzebować czasu, zanim komukolwiek opowiesz więcej,
- wycofać się z rozmowy, na którą nie jesteś gotowy,
- zmienić zdanie co do tego, komu ufasz.
Nie musisz:
- tłumaczyć się każdemu ze swojego nastroju,
- odpowiadać na każde ciekawskie pytanie,
- „otwierać się” tylko dlatego, że ktoś od ciebie tego oczekuje.
Możesz mieć swój własny podział:
- są osoby od lekkich rozmów,
- są osoby od trochę trudniejszych tematów,
- może jest ktoś, przy kim możesz być naprawdę sobą – choćby przez kilka minut.
Nie musisz od razu opowiadać wszystkiego.
Na początek wystarczy jedna osoba, przy której czujesz, że nie musisz grać roli.
Kiedy to, co w środku, zaczyna ciążyć za bardzo
To normalne, że nie wszystko pokazujesz innym.
Ale bywa tak, że to, co nosisz w środku, robi się po prostu za ciężkie.
To może być moment, kiedy:
- prawie codziennie budzisz się z myślą „nie mam siły na kolejny dzień”,
- nic cię nie cieszy – nawet rzeczy, które kiedyś były okej,
- udawanie „wszystko gra” kosztuje tyle energii, że po szkole nie masz już siły na nic,
- zaczynają się pojawiać myśli w stylu „może lepiej byłoby zniknąć”.
Jeśli brzmi to znajomo, to jest ten czas, kiedy nie warto zostawać z tym samemu.
Możesz wtedy:
- porozmawiać z jedną dorosłą osobą, której w miarę ufasz – wychowawcą, nauczycielem, kimś z rodziny,
- poszukać pomocy u psychologa – w szkole, poradni, online,
- skorzystać z telefonów zaufania i organizacji, które wspierają młode osoby i młodzież LGBT+ w Polsce.
Sprawdzone kontakty znajdziesz w zakładce „Pomoc / Wsparcie” na tej stronie.
To nie jest „robienie scen”. To jest dbanie o siebie.
Rzeczy, których o tobie nie widać, są też twoją siłą
Może ktoś kiedyś powiedział, że „za dużo myślisz”, „za bardzo przeżywasz”.
Może czasem sam masz wrażenie, że jesteś „za skomplikowany” jak na to miejsce, w którym żyjesz.
A ja myślę tak:
To, że masz w środku cały świat – uczucia, pytania, historie – nie robi z ciebie gorszej osoby.
To właśnie znaczy, że naprawdę żyjesz, a nie tylko „przechodzisz dzień”.
Nie każdy musi ten świat znać.
Ale dobrze, jeśli kiedyś znajdzie się chociaż jedna osoba, przy której nie będziesz musiał niczego udawać.
Do tego czasu – możesz powoli uczyć się być po swojej stronie.
Nawet, jeśli inni widzą tylko wierzch.
Uwaga: Ten tekst jest osobistą refleksją i formą wsparcia. Nie stanowi profesjonalnej porady psychologicznej, medycznej ani prawnej i nie zastępuje rozmowy z psychologiem, lekarzem, prawnikiem ani zaufaną osobą dorosłą. Jeśli od dłuższego czasu czujesz, że sobie nie radzisz, nic cię nie cieszy albo pojawiają się myśli o zrobieniu sobie krzywdy, poszukaj pomocy u wykwalifikowanych specjalistów lub w organizacjach wspierających młodzież i osoby LGBT+ w Polsce. Sprawdzone kontakty znajdziesz w zakładce „Pomoc / Wsparcie” na naszej stronie.
